Korte essays voor de mensen die kapitaal, aandacht en ambitie inzetten in de plekken waarin anderen zullen wonen. Cross-posted naar Substack. De essays zelf zijn in het Engels; het publiek zit verspreid over markten.
Longevity werd een vastgoedmarkt van $876 miljard. De gezonde jaren die zij belooft, worden beslist op een verdieping die zij niet bouwt.
Voetbal deed er dertig jaar over om te leren dat het gebouw niet het asset is. Het Bernabeu toont de hele curve: de upside, de financiering, en de rekening die niemand underwritet.
Gescoord op XQ, het Experience Quotient. Elke week één read: wie compoundt geleefde ervaring tot waarde, en wie verbrandt haar.
Nobu, Aman en Langosteria maakten van de ervaring een platform waar elke service op inplugt. En vastgoed betaalt ervoor.
Geven we om de mensen voor wie we bouwen? Geschreven naar aanleiding van een klein Nederlands nieuwsbericht met een grote vraag erin.
Branded residences verkochten zeventig jaar hotelservice aan wie er miljoenen voor kon betalen. Het volgende decennium is voor het reguliere segment, waar het merk eraf gaat en het ecosysteem aan blijft.
Het is early-career infrastructuur. Wie de journey runt, wint het decennium.
Een perfecte wijk die na zessen leegloopt. Wat dat kost, en hoe de oplossing eruitziet op drie plekken op de Zuidas.
De vastgoedsector heeft zijn klant nog niet ontmoet. Geschreven vanaf de vloer van Provada, over voor wie de grootste beurs van de sector eigenlijk bedoeld is.
Vier diligences zetten een handtekening onder een woninginvestering. Dan komt er een vijfde rekening, en niemand heeft die ondergeschreven. Een notitie over de kosten van de ervaring die niemand bezit.
Waarom de volgende generatie een fundamentele reset zal afdwingen, en hoe het eruitziet wanneer wonen behandeld wordt als infrastructuur voor menselijk leven in plaats van een financieel product.
De meeste hotels worden ontworpen als gebouwen. Een korte notitie over wat er verandert wanneer je begint vanuit de geleefde ervaring van de gast en de architectuur laat volgen.
En wonen behandelt het nog steeds zo. Over de kloof tussen hoe het latere leven zich werkelijk ontvouwt en de categorieën die de sector blijft bouwen.
Voor het eerst in decennia past een generatie niet langer in de woonmodellen waarvan we aannamen dat ze universeel waren. En in plaats van het systeem te onderzoeken, onderzoeken we de jeugd.
Door heel Europa breken mensen niet in ziekenhuizen; ze breken thuis. Een veldnotitie over wat de data zegt over de plek die we als afgewerkt product behandelen.
Vrije tijd was vroeger een onderbreking. Een pauze. Een manier om uit de snelheid te stappen die we voor onszelf bouwden. Wat vervangt het wanneer die snelheid zélf de omgeving wordt waarin we leven.
Het is wat gebouwen mogelijk maken. Architectuur bereikt het moment dat elke legacy-industrie uiteindelijk raakt: het moment waarop het object niet langer het product is.
We meten hoe mensen zich voelen als ze een koffie of paar sokken kopen. Maar we vragen nooit hoe ze zich voelen als ze hun huur betalen. De vergeten ervaring van het wonen.
Geen tracking. Geen promotie. Uitschrijven in één klik.